De mooiste brief van 2016

In 2016 begon ik aan mijn weg naar het B.A.M. worden. Eind 2016 schreef Nele Reymen een nieuwjaarsbrief na een reis die al maanden op weg was. 

De mooiste brief van 2016, misschien wel de mooiste brief ooit. 

 

Cleo,

Denk aan hoe je er als kind reeds van overtuigd was dat je veel wou doen, maar slechts één ding wou worden. Hoe je dat gevoel uiteindelijk kon benoemen als een instinct. Iets wat moet gebeuren om te bestaan, zoals eten en drinken. Een verlangen dat meer eist dan wacht om vervuld worden. Als geen enkele man je pad zou kruisen, zou je alleen moeder worden. Die belofte maakte je aan jezelf. Mannen kruisten nochtans je pad, dat mocht het probleem niet zijn. Maar ergens onderweg gingen zij net zo goed als jij een andere richting uit. Dat ze net daarom niet de juiste waren, zal je steeds meer beseffen. Huil daarom niet om gemiste kansen. Kansen van die aard zijn er vaak simpelweg geen.

Je dacht op je achtentwintigste de stap te zetten, maar toen was je zelf nog een kind. Dan op je dertigste, tot je de liefde voorrang gaf en vasthield aan het sprookje. Op je vijfendertigste ben je enigszins teleurgesteld in die liefde en besef je dat sprookjes slechts bestaan als je ze zelf schrijft. Jij bent de goede fee, de prinses, de kikker en de knappe prins in één, want als moeder ben je alles. Het enige wat je niet bent is Jennifer Lopez die in The Back Up Plan alleenstaande moeder wil worden en onmiddellijk na de inseminatie de man van haar leven tegen het lijf loopt. Al weet je natuurlijk nooit of je plots van een Vlaamse rosse in een latina verandert. Laat zulke verhalen meer een geruststelling dan een schrikbeeld zijn. En stop met die willekeurige rondvragen te doen. De mannen die beweren dat ze het niet zien zitten om er een kind bij te nemen, wil jij er ook niet bij nemen. Wees blij dat er geen ex in het spel zal zijn die je wilt bevechten voor het hoederecht. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Laat datgene achter wat jou niet meer volgt, ook al doet dat pijn. Weet dat je sowieso verdergegaan bent vanaf het moment dat je beslissing gemaakt was. Toen je tegen de laatste man in je leven zei dat je dit zou doen. En dat het toen pas echt voelde. Omdat je tijdens dat gesprek met hem achterliet wat jullie hadden of zouden kunnen hebben. Ooit, maar misschien ook nooit. Het maakte die beslissing even onomkeerbaar als onafwendbaar. Meer dan op het moment dat je een afspraak bij de gynaecoloog maakte, dat je door een psycholoog als bekwaam beoordeeld moest worden of op een lijst moest aanduiden welke kleur ogen de anonieme vader van je kind bij voorkeur mocht hebben. Onthoud dat gesprek, de momenten waarop je het diepst zat, omdat die je eraan herinneren dat ook zulke momenten voorbij gaan.

Blijf zo naïef als je bij de eerste inseminatie poging was, waar je riep dat je vast supervruchtbaar bent. Ook al vreesde je misschien het tegendeel. Die eerste poging was een test, een soort aftasten en zien wat zou komen. Al snel bleek er een tweede poging nodig te zijn en ondertussen zat je aan de derde keer goede keer. En toen was je eventjes zwanger, maar bleef het niet. Onthoud daarvan dat het werkt. Dat het kan. En tel rustig verder af tot de volgende poging, terwijl je blijft roepen dat je supervruchtbaar bent. Verlies jezelf niet in doemscenario’s, maar ga alles stap voor stap tegemoet. En blijf gerust mensen afsnauwen die zeggen dat je moet loslaten. Dat ze zelf loslaten. Als je drie keer per week bij de gynaecoloog zit valt er niet veel los te laten. Maar bewaar wel een evenwicht, want een week is meer dan drie keer je broek afsteken.

De belangrijkste vraag die je kon stellen en het grootste bezwaar dat je jezelf kon aanpraten, was dat je een egoïstische keuze gemaakt hebt. Want soms dacht je dat een kind enkel iets was wat uit liefde tussen twee mensen geboren wordt. Dat je niet mocht ingrijpen in hoe het leven loopt, ook al nam je geen genoegen met dat leven. Neem daarom genoegen met het feit dat ook jouw kind uit liefde geboren wordt. En dat dat niet meer of minder egoïstisch is dan wanneer twee mensen voor een kind kiezen. En blijf relativeren door te zeggen dat je je even goed had kunnen laten bezwangeren door een onenightstand. Maar dat dus niet hebt gedaan.

Laat het antwoord op al je vragen heel simpel zijn. Of beter nog: stop met jezelf die vragen te stellen. Kan je dit wel aan? Zal je het goed doen? Kan je een kind bieden wat het nodig heeft? Ga je ooit nog verliefd worden? Gaat iemand ooit nog verliefd worden op jou? Moet je niet wachten? Wachten op wie? Ga je heel dik worden? Gaat het lukken? Elke vraag zal vanzelf zijn antwoord vinden, wat speculeren overbodig maakt.

Wens jezelf voor dat nieuwe jaar een baby en hou vast aan die ene vraag die je jezelf echter nooit gesteld hebt: of dit wel de juiste keuze is. Want dat is het. Omdat je meer schrik hebt voor een leven zonder kind dan van een leven met kind.

Nieuwjaarsbrief geschreven door Nele Reymen, gepubliceerd in De Morgen Magazine, december 2016.