asddddddddddddddddddddddddddddddddd BeeBee – Mama cee
 

BeeBee

En toen was zij er…

Op 10 maart 2018 om 01u10 werd mijn dochter, Lenne – Louise, geboren.

Mijn bevalling verliep vlekkeloos. Na een arbeid van dik 3 uur, werd om 1u10 mijn prachtige dochter op mijn buik gelegd en samen begonnen we te huilen.

Wat volgde was een waas van veel bezoek, veel borstvoeding en weinig slaap. En dus ook niet bloggen ;).

Dochterlief groeit en bloeit en ik geniet enorm, zelfs van het slaapgebrek. Waar ik vroeger minstens 8 uur slaap nodig had, ben ik nu een herboren mens na 4 uur ononderbroken slapen. Waar ik nooit een maaltijd oversloeg, eet ik nu vaak ‘s avonds laat, met dochter op de arm.

Iedereen vraagt me hoe het gaat. En eerlijk, ik kan alleen maar antwoorden dat het beter gaat dan ik ooit verwacht had. Ik lijk herboren, eindelijk geboren voor wat ik in de wieg gelegd ben te doen, gebogen over de wieg van mijn dochter.

Ik ontmoette de grootste liefde van mijn leven. Ik ben verloren en herboren. Want sinds haar geboorte ben ik een ander mens. Nooit voelde ik me zo sterk en onoverwinnelijk. Nooit herkende ik meer mijn eigen waarde, de hoogte in geschoten sinds haar geboorte.

Ik ben een moeder, het sterkste ras van allen.

 

13 – 33

Een zwangerschap brengt wat drukte (en druk) met zich mee. Inmiddels ben ik dik 34 weken zwanger van een piepklein meisje.

Een dochter! Mijn meisje! Als alleenstaande mama, met geen papa in het spel, zie ik de voordelen van een dochter in. Alleen al omdat mama dan haar meest meisjesachtige outfit – inspiraties kan botvieren op die mini meid. Tot ze nee kan zeggen, en als ze op mama lijkt zal dat niet lang op zich laten wachten.

Ik heb volop genoten van mijn zwangerschap en geniet nog. Ondanks de soms moeilijke weg om zwanger te raken, verliep de zwangerschap zelf tot hiertoe probleemloos. Laat mij u dus niet vervelen met de mini – kwaaltjes die iedere zwangere vrouw kent.
Ik koester haar eerste stampjes en heb vaak huilend van vreugde over mijn buik gewreven. Alleen, en ik vond dat best zo. De behoefte om mijn zwangerschap te delen met een papa voel ik (persoonlijk) niet. Ik geniet ervan dat dit MIJN kindje is (met dank aan donor) en eigen me haar toe. Mijn keuze wordt versterkt door de onvoorwaardelijke liefde die ik nu al voor haar voel.

Ik ben verliefd op een meisje dat ik nog nooit ontmoet heb. 

Wat de praktische kant van een zwangerschap betreft, prijs ik mezelf de gelukkigste mens op aarde om mijn familie en vrienden. Mijn ouders zijn mijn redders en hebben, zelfs ondanks heupoperaties, er alles aan gedaan mijn appartement en leven baby klaar te maken. Mijn vrienden en familie hebben me geholpen met de domste dingen en hulp heeft dus nooit tekort geschoten. Als ik denk aan de alleenstaande mama’s die een minder grote entourage hebben, dan gaat mijn petje af. 

En als kers op de taart organiseerden enkele goede vrienden dit weekend een verrassingsbabyshower voor me. Ik stapte binnen in een Pinterest – plaatje, omgeven door vrienden en familie die allemaal even blij waren als ik om daar te zijn.

De liefde stroomde rijkelijk en vervulde me met al wat goed was. Als ik er ooit aan twijfel of ik als mama genoeg zal zijn mijn dochter alleen op te voeden, dan hoef ik enkel aan haar eerste feestje te denken. Mijn meisje wordt geweldig omringd en komt in een warme uitgebreide familie terecht.

De beste beslissing die ik ooit nam in mijn leven, wordt ondersteund door zoveel mensen en dat voelt heerlijk. 

Throwback trimester 1

Ik hou een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik kan het niet geloven! Ik krijg eindelijk een baby! Het is zover!

KWEBBEL

In ware huisstijl schreeuw ik het bijna van de daken.

De roze streepjes op mijn test zijn nog niet goed droog of al mijn vrienden en hun hond weten al dat ik zwanger ben.

En dan heb ik me zelfs ingehouden om niet simpelweg een berichtje te sturen zodat ik sommige dierbaren het in persoon kan vertellen. Mijn vreugde wordt gedeeld, al zie ik soms wel vragen in de ogen van mijn publiek. Die negeer ik gewoon lekker. Dit is wat ik wil, onomkeerbaar en weldoordacht.

Zoals gezegd (en blijkt), ben ik een open boek, dat luidop gelezen wordt mèt een megafoon… Zo goed als iedereen uit mijn omgeving (and then some!) wist waar ik mee bezig was. Ik heb net niet mijn vruchtbare dagen openbaar gemaakt.  Lang geheim houden dat ik zwanger ben zou me niet lukken, alleen al omdat ik een heerlijke gin & tonic nooit zou afslaan.

Mijn zwangerschap verzwijgen tot ik in de veilige 3+ maanden zit is voor mij geen optie. Ik kan mijn vreugde simpelweg niet verbergen. Als het mis zou gaan mag van mij ook iedereen dat weten. Net zoals mijn vreugde, deel ik mijn verdriet. Gedeelde smart is halve smart en op zo een momenten zal ik wel steun kunnen gebruiken.

Maar weer voel ik geen enkele twijfel over de goede afloop van die eerste drie maanden. Alsof ik plots een kei ben in loslaten en geloven in de beste uitkomst…

BLIJVEN WENEN

En onmiddellijk stap ik op de roetsjbaan van de eerste 3 maanden zwangerschap.

Als ik denk dat het stoppen met hormonen spuiten ervoor zal zorgen dat ik minder emotioneel word, heb ik het grondig mis. Ik heb in mijn leven nooit zoveel om pietluttigheden geweend dan tijdens die eerste 3 maanden. Wenen bij herdenkingsplaatsen of bij een enthousiast publiek op t.v., wanneer een zoveelste ballade op de radio speelt, ik zin heb in een koekje dat er niet meer is of wanneer ik een ex mis. Het voelt allemaal even hopeloos.

Google krijgt meermaals de vraag of depressiviteit tijdens de eerste maanden zwangerschap kan en of dat over gaat.
Ik ben triest en geïrriteerd en kan me enkel optrekken aan het feit dat die hormonen zullen stabiliseren na 12 weken, althans volgens Google en ervaringsdeskundigen. Mijn omgeving kruist mee de vingers: ik was ooit een aangenaam mens…

Maar naast het feit dat ik een basket case ben, lopen die eerst drie maanden zwangerschap vlotter dan het laatste jaar zwanger worden.
12 weken gaan voorbij zonder veel fysieke klachten en ik hoor dat ik straal als een gemist Belgisch zonnetje.

12 weeks down, 28 to go!

 

 

Tranen op’t toilet

Netflix, niet chill

Na maanden van rust, in hoofd en lichaam, begint in juni 2017 de eerste IVF ronde. In het U.Z. Jette deze keer, blijkbaar het walhalla van de vruchtbaarheidsbehandelingen. Weg aan mezelf denken, de zenuwen laaien even hoog op als tijdens mijn inseminatie rondes.

Maanden deed ik niets dan aan mezelf denken. Innerlijke rust die zich uitte in onrustig gedrag: uitgaan, alcohol drinken en de bijhorende puberale ongeremde houding. En oh ja: rauwkost eten (wat een feest!)!

Enkele bijzonder lange uren na bloedtesten en echo, bevestigt de vriendelijke stem aan het andere eind van mijn GSM dat ik ‘s avonds mijn eerste spuit met hormonen mag zetten. Plots schiet mijn moederinstinct weer in gang en voel ik me terugtrekken in mijn veilige cocon van zetel, Netflix en welgemeende vriendschappen.

Lucky number 7

En daar begint de dolle rit van emoties en zwangerschapssymptomen weer, dit keer lekker aangedikt met de emoties en symptomen van een resem hormonen die ik dagelijks in mijn buik spuit. Als de dames onder jullie denken dat premenstruele stress al erg is, dan hoop ik dat jullie nooit een IVF – ronde moeten doorstaan.

Ik kan huilen bij de domste dingen en voel me even weer een onstabiele puber, dit keer zonder ongeremd gedrag en te veel alcohol.

Na 10 dagen buikspuitjes ga ik voor de eerste pick – up van eitjes het ziekenhuis in, gesteund door een vriendin mij geduldig door zenuwen en roesjes helpt. Needless to say dat pick – up lines aangenamer zijn dan de pick – up van 7 eitjes…

7 eitjes is een goede reactie voor iemand met een lage eicelreserve, zo weten de dokters mij te vertellen.

5 dagen zonder nieuws volgen. Iemand anders ontfermt zich nu over mijn eitjes en het hopelijk goed gezinde zaad. Op dag 5 krijg ik het verlossende telefoontje en spring ik in mijn auto naar Jette.

Het geloof in mijn zachte landing wordt versterkt door een enthousiaste laborante die mij meedeelt dat er 5 eitjes bevrucht werden en 3 overbleven, waarvan een prachtexemplaar wordt terug geplaatst. Ik begin al te schitteren (en symptomen te voelen)!

W.C. wenen

De komende weken drukken mijn knieën zich iets steviger samen, net zoals mijn duimen.
Maar dit keer, in tegenstelling tot de vorige keren, is er iets dat voelt als de wind in de rug bij een fietstocht bergop… Ik geloof er helemaal in, stiekem en stil, zonder het te delen.

10 dagen verder hou ik het niet meer uit en doe ik toch zelf een test.

Ik verander op slag in een extatisch huilend klein meisje, alleen op haar W.C. met de bevestiging van haar grootste geluk in twee roze streepjes: ik ben zwanger!

Op is op!

Inseminatie 6 werd een formaliteit. Ik had nog een kwakje zaad en dat moest op. Beetje zoals de spaghettisaus in je diepvries: niet echt zin in, maar weggooien is zonde.

Zoals te verwachten was, of zoals mijn geest mijn lichaam oplegde, mislukte ook die laatste inseminatie.

Tijd voor wat quality time met mezelf!

Nu ik het toch allemaal had losgelaten (yeah right), gedroeg ik me weer even als een rebelse tiener. Op stap gaan, af en toe te veel drinken en alleen maar aan mezelf denken.

 

Ik nam een pauze van enkele maanden voordat ik naar het U.Z. Jette ging om de reis verder te zetten met I.V.F. of in vitro fertilisatie.

En net toen angst mijn lichaam en geest begon in te palmen en ik helemaal twijfelde aan mijn kinderwens, begon mijn biologische klok te bonzen als de Big Ben.

Want in Jette ontdekten ze dat ik een verlaagde AMH – waarde had. Euhm? Wel, mijn eicelreserve, oftewel de eitjes die ik nog over had om baby’s te produceren, was lager dan die van een +40 vrouw.

Schaarste creëert nood. Wat een keuze was, werd onmiddellijk een must.

 

Tal van nieuwe medische onderzoeken rijker en de helft van mijn bloedvolume armer, begon ik in juni 2017 aan mijn eerste IVF – ronde.

Opnieuw sloot ik mijn ogen en sprong ik in het duister, deze keer vol geloof in een zachte landing.

Poging 1

Hartje zomer, terrasjes lopen vol.

Twee vrienden vragen me uit voor een laatste avond sangria in overvloed, want misschien ben ik volgende week zwanger? Goed plan!
Ik trek mijn strakste jurk aan (want hoe lang ga ik dat nog kunnen?) en op mijn hoogste hakken ren ik een aangeschoten avond in. Al snel volgen de eerste beschonken mopjes. Over een slabbetje met “I love Papa” als kraamcadeau en of mijn onbekende Deense donor er niet meer als een trol zal uitzien dan een Viking.

Angstzweet breekt uit. Zo een eerste poging is blijkbaar geen lachertje, ook niet als je een straffe rosse met een grote mond bent.

Een paar dagen later volgt inseminatie poging nummer 1.

Geen kaarslicht, zwoel weer en tapas, maar TL – licht, een ziekenhuisbedje en een vriendelijke vreemde verpleegster. Ik heb mij in  romantischer situaties bevonden met even weinig kleren aan…
Gelukkig duurt dit maar een paar minuutjes.
Een half uur later en ik ben ervan overtuigd dat ik zwanger ben. Voel ik iets bewegen? Zijn mijn borsten al pijnlijk? Ik krijg plots de onweerstaanbare drang mijn appartement op te ruimen: dat moet nestdrang zijn!

Twee helse weken volgen, gevuld met symptomen googelen en als de dood zijn om iets verkeerd te eten of drinken.
Na 14 dagen geeft de bloedtest van het ziekenhuis uitsluitsel: niet zwanger…

Wat is er mis gelopen? Misschien was ik te positief?
Ik neem mijn toevlucht tot wat pessimisme.

Laat mij nu maar gewoon wat mokken en dramatisch in tranen meezingen met Whitney Houston. Op de keukenvloer graag.

Poging 1 is mislukt. Die brede heupen lijken dan toch niet te wijzen op extreme vruchtbaarheid.
Ik moet mijn hoofd even in de rij houden en niet afdwalen naar volledig zelfmedelijden. Want met de gedachten dat mijn lichaam faalt, moet ik de gedachten aan alle andere mislukkingen ook bannen.
Ja het is mislukt, neen het is niet zo dat altijd alles mislukt, dreun ik mezelf duizend maal toe. Dat je van de eerste keer zwanger zou zijn, zou een klein wonder zijn.

Om een eeuwen oud persoonlijk credo nog maar eens duizend maal tegen mezelf te roepen:

Sterk als een os!! En niet zwak als een lam…

En blijf dat maar roepen, ook de volgende keren.