Throwback trimester 1

Ik hou een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik kan het niet geloven! Ik krijg eindelijk een baby! Het is zover!

KWEBBEL

In ware huisstijl schreeuw ik het bijna van de daken.

De roze streepjes op mijn test zijn nog niet goed droog of al mijn vrienden en hun hond weten al dat ik zwanger ben.

En dan heb ik me zelfs ingehouden om niet simpelweg een berichtje te sturen zodat ik sommige dierbaren het in persoon kan vertellen. Mijn vreugde wordt gedeeld, al zie ik soms wel vragen in de ogen van mijn publiek. Die negeer ik gewoon lekker. Dit is wat ik wil, onomkeerbaar en weldoordacht.

Zoals gezegd (en blijkt), ben ik een open boek, dat luidop gelezen wordt mèt een megafoon… Zo goed als iedereen uit mijn omgeving (and then some!) wist waar ik mee bezig was. Ik heb net niet mijn vruchtbare dagen openbaar gemaakt.  Lang geheim houden dat ik zwanger ben zou me niet lukken, alleen al omdat ik een heerlijke gin & tonic nooit zou afslaan.

Mijn zwangerschap verzwijgen tot ik in de veilige 3+ maanden zit is voor mij geen optie. Ik kan mijn vreugde simpelweg niet verbergen. Als het mis zou gaan mag van mij ook iedereen dat weten. Net zoals mijn vreugde, deel ik mijn verdriet. Gedeelde smart is halve smart en op zo een momenten zal ik wel steun kunnen gebruiken.

Maar weer voel ik geen enkele twijfel over de goede afloop van die eerste drie maanden. Alsof ik plots een kei ben in loslaten en geloven in de beste uitkomst…

BLIJVEN WENEN

En onmiddellijk stap ik op de roetsjbaan van de eerste 3 maanden zwangerschap.

Als ik denk dat het stoppen met hormonen spuiten ervoor zal zorgen dat ik minder emotioneel word, heb ik het grondig mis. Ik heb in mijn leven nooit zoveel om pietluttigheden geweend dan tijdens die eerste 3 maanden. Wenen bij herdenkingsplaatsen of bij een enthousiast publiek op t.v., wanneer een zoveelste ballade op de radio speelt, ik zin heb in een koekje dat er niet meer is of wanneer ik een ex mis. Het voelt allemaal even hopeloos.

Google krijgt meermaals de vraag of depressiviteit tijdens de eerste maanden zwangerschap kan en of dat over gaat.
Ik ben triest en geïrriteerd en kan me enkel optrekken aan het feit dat die hormonen zullen stabiliseren na 12 weken, althans volgens Google en ervaringsdeskundigen. Mijn omgeving kruist mee de vingers: ik was ooit een aangenaam mens…

Maar naast het feit dat ik een basket case ben, lopen die eerst drie maanden zwangerschap vlotter dan het laatste jaar zwanger worden.
12 weken gaan voorbij zonder veel fysieke klachten en ik hoor dat ik straal als een gemist Belgisch zonnetje.

12 weeks down, 28 to go!