Tranen op’t toilet

Netflix, niet chill

Na maanden van rust, in hoofd en lichaam, begint in juni 2017 de eerste IVF ronde. In het U.Z. Jette deze keer, blijkbaar het walhalla van de vruchtbaarheidsbehandelingen. Weg aan mezelf denken, de zenuwen laaien even hoog op als tijdens mijn inseminatie rondes.

Maanden deed ik niets dan aan mezelf denken. Innerlijke rust die zich uitte in onrustig gedrag: uitgaan, alcohol drinken en de bijhorende puberale ongeremde houding. En oh ja: rauwkost eten (wat een feest!)!

Enkele bijzonder lange uren na bloedtesten en echo, bevestigt de vriendelijke stem aan het andere eind van mijn GSM dat ik ‘s avonds mijn eerste spuit met hormonen mag zetten. Plots schiet mijn moederinstinct weer in gang en voel ik me terugtrekken in mijn veilige cocon van zetel, Netflix en welgemeende vriendschappen.

Lucky number 7

En daar begint de dolle rit van emoties en zwangerschapssymptomen weer, dit keer lekker aangedikt met de emoties en symptomen van een resem hormonen die ik dagelijks in mijn buik spuit. Als de dames onder jullie denken dat premenstruele stress al erg is, dan hoop ik dat jullie nooit een IVF – ronde moeten doorstaan.

Ik kan huilen bij de domste dingen en voel me even weer een onstabiele puber, dit keer zonder ongeremd gedrag en te veel alcohol.

Na 10 dagen buikspuitjes ga ik voor de eerste pick – up van eitjes het ziekenhuis in, gesteund door een vriendin mij geduldig door zenuwen en roesjes helpt. Needless to say dat pick – up lines aangenamer zijn dan de pick – up van 7 eitjes…

7 eitjes is een goede reactie voor iemand met een lage eicelreserve, zo weten de dokters mij te vertellen.

5 dagen zonder nieuws volgen. Iemand anders ontfermt zich nu over mijn eitjes en het hopelijk goed gezinde zaad. Op dag 5 krijg ik het verlossende telefoontje en spring ik in mijn auto naar Jette.

Het geloof in mijn zachte landing wordt versterkt door een enthousiaste laborante die mij meedeelt dat er 5 eitjes bevrucht werden en 3 overbleven, waarvan een prachtexemplaar wordt terug geplaatst. Ik begin al te schitteren (en symptomen te voelen)!

W.C. wenen

De komende weken drukken mijn knieën zich iets steviger samen, net zoals mijn duimen.
Maar dit keer, in tegenstelling tot de vorige keren, is er iets dat voelt als de wind in de rug bij een fietstocht bergop… Ik geloof er helemaal in, stiekem en stil, zonder het te delen.

10 dagen verder hou ik het niet meer uit en doe ik toch zelf een test.

Ik verander op slag in een extatisch huilend klein meisje, alleen op haar W.C. met de bevestiging van haar grootste geluk in twee roze streepjes: ik ben zwanger!