Op is op!

Inseminatie 6 werd een formaliteit. Ik had nog een kwakje zaad en dat moest op. Beetje zoals de spaghettisaus in je diepvries: niet echt zin in, maar weggooien is zonde.

Zoals te verwachten was, of zoals mijn geest mijn lichaam oplegde, mislukte ook die laatste inseminatie.

Tijd voor wat quality time met mezelf!

Nu ik het toch allemaal had losgelaten (yeah right), gedroeg ik me weer even als een rebelse tiener. Op stap gaan, af en toe te veel drinken en alleen maar aan mezelf denken.

 

Ik nam een pauze van enkele maanden voordat ik naar het U.Z. Jette ging om de reis verder te zetten met I.V.F. of in vitro fertilisatie.

En net toen angst mijn lichaam en geest begon in te palmen en ik helemaal twijfelde aan mijn kinderwens, begon mijn biologische klok te bonzen als de Big Ben.

Want in Jette ontdekten ze dat ik een verlaagde AMH – waarde had. Euhm? Wel, mijn eicelreserve, oftewel de eitjes die ik nog over had om baby’s te produceren, was lager dan die van een +40 vrouw.

Schaarste creëert nood. Wat een keuze was, werd onmiddellijk een must.

 

Tal van nieuwe medische onderzoeken rijker en de helft van mijn bloedvolume armer, begon ik in juni 2017 aan mijn eerste IVF – ronde.

Opnieuw sloot ik mijn ogen en sprong ik in het duister, deze keer vol geloof in een zachte landing.