En toen was zij er…

Op 10 maart 2018 om 01u10 werd mijn dochter, Lenne – Louise, geboren.

Mijn bevalling verliep vlekkeloos. Na een arbeid van dik 3 uur, werd om 1u10 mijn prachtige dochter op mijn buik gelegd en samen begonnen we te huilen.

Wat volgde was een waas van veel bezoek, veel borstvoeding en weinig slaap. En dus ook niet bloggen ;).

Dochterlief groeit en bloeit en ik geniet enorm, zelfs van het slaapgebrek. Waar ik vroeger minstens 8 uur slaap nodig had, ben ik nu een herboren mens na 4 uur ononderbroken slapen. Waar ik nooit een maaltijd oversloeg, eet ik nu vaak ‘s avonds laat, met dochter op de arm.

Iedereen vraagt me hoe het gaat. En eerlijk, ik kan alleen maar antwoorden dat het beter gaat dan ik ooit verwacht had. Ik lijk herboren, eindelijk geboren voor wat ik in de wieg gelegd ben te doen, gebogen over de wieg van mijn dochter.

Ik ontmoette de grootste liefde van mijn leven. Ik ben verloren en herboren. Want sinds haar geboorte ben ik een ander mens. Nooit voelde ik me zo sterk en onoverwinnelijk. Nooit herkende ik meer mijn eigen waarde, de hoogte in geschoten sinds haar geboorte.

Ik ben een moeder, het sterkste ras van allen.