asddddddddddddddddddddddddddddddddd Januari 2018 – Mama cee
 

13 – 33

Een zwangerschap brengt wat drukte (en druk) met zich mee. Inmiddels ben ik dik 34 weken zwanger van een piepklein meisje.

Een dochter! Mijn meisje! Als alleenstaande mama, met geen papa in het spel, zie ik de voordelen van een dochter in. Alleen al omdat mama dan haar meest meisjesachtige outfit – inspiraties kan botvieren op die mini meid. Tot ze nee kan zeggen, en als ze op mama lijkt zal dat niet lang op zich laten wachten.

Ik heb volop genoten van mijn zwangerschap en geniet nog. Ondanks de soms moeilijke weg om zwanger te raken, verliep de zwangerschap zelf tot hiertoe probleemloos. Laat mij u dus niet vervelen met de mini – kwaaltjes die iedere zwangere vrouw kent.
Ik koester haar eerste stampjes en heb vaak huilend van vreugde over mijn buik gewreven. Alleen, en ik vond dat best zo. De behoefte om mijn zwangerschap te delen met een papa voel ik (persoonlijk) niet. Ik geniet ervan dat dit MIJN kindje is (met dank aan donor) en eigen me haar toe. Mijn keuze wordt versterkt door de onvoorwaardelijke liefde die ik nu al voor haar voel.

Ik ben verliefd op een meisje dat ik nog nooit ontmoet heb. 

Wat de praktische kant van een zwangerschap betreft, prijs ik mezelf de gelukkigste mens op aarde om mijn familie en vrienden. Mijn ouders zijn mijn redders en hebben, zelfs ondanks heupoperaties, er alles aan gedaan mijn appartement en leven baby klaar te maken. Mijn vrienden en familie hebben me geholpen met de domste dingen en hulp heeft dus nooit tekort geschoten. Als ik denk aan de alleenstaande mama’s die een minder grote entourage hebben, dan gaat mijn petje af. 

En als kers op de taart organiseerden enkele goede vrienden dit weekend een verrassingsbabyshower voor me. Ik stapte binnen in een Pinterest – plaatje, omgeven door vrienden en familie die allemaal even blij waren als ik om daar te zijn.

De liefde stroomde rijkelijk en vervulde me met al wat goed was. Als ik er ooit aan twijfel of ik als mama genoeg zal zijn mijn dochter alleen op te voeden, dan hoef ik enkel aan haar eerste feestje te denken. Mijn meisje wordt geweldig omringd en komt in een warme uitgebreide familie terecht.

De beste beslissing die ik ooit nam in mijn leven, wordt ondersteund door zoveel mensen en dat voelt heerlijk. 

Throwback trimester 1

Ik hou een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik kan het niet geloven! Ik krijg eindelijk een baby! Het is zover!

KWEBBEL

In ware huisstijl schreeuw ik het bijna van de daken.

De roze streepjes op mijn test zijn nog niet goed droog of al mijn vrienden en hun hond weten al dat ik zwanger ben.

En dan heb ik me zelfs ingehouden om niet simpelweg een berichtje te sturen zodat ik sommige dierbaren het in persoon kan vertellen. Mijn vreugde wordt gedeeld, al zie ik soms wel vragen in de ogen van mijn publiek. Die negeer ik gewoon lekker. Dit is wat ik wil, onomkeerbaar en weldoordacht.

Zoals gezegd (en blijkt), ben ik een open boek, dat luidop gelezen wordt mèt een megafoon… Zo goed als iedereen uit mijn omgeving (and then some!) wist waar ik mee bezig was. Ik heb net niet mijn vruchtbare dagen openbaar gemaakt.  Lang geheim houden dat ik zwanger ben zou me niet lukken, alleen al omdat ik een heerlijke gin & tonic nooit zou afslaan.

Mijn zwangerschap verzwijgen tot ik in de veilige 3+ maanden zit is voor mij geen optie. Ik kan mijn vreugde simpelweg niet verbergen. Als het mis zou gaan mag van mij ook iedereen dat weten. Net zoals mijn vreugde, deel ik mijn verdriet. Gedeelde smart is halve smart en op zo een momenten zal ik wel steun kunnen gebruiken.

Maar weer voel ik geen enkele twijfel over de goede afloop van die eerste drie maanden. Alsof ik plots een kei ben in loslaten en geloven in de beste uitkomst…

BLIJVEN WENEN

En onmiddellijk stap ik op de roetsjbaan van de eerste 3 maanden zwangerschap.

Als ik denk dat het stoppen met hormonen spuiten ervoor zal zorgen dat ik minder emotioneel word, heb ik het grondig mis. Ik heb in mijn leven nooit zoveel om pietluttigheden geweend dan tijdens die eerste 3 maanden. Wenen bij herdenkingsplaatsen of bij een enthousiast publiek op t.v., wanneer een zoveelste ballade op de radio speelt, ik zin heb in een koekje dat er niet meer is of wanneer ik een ex mis. Het voelt allemaal even hopeloos.

Google krijgt meermaals de vraag of depressiviteit tijdens de eerste maanden zwangerschap kan en of dat over gaat.
Ik ben triest en geïrriteerd en kan me enkel optrekken aan het feit dat die hormonen zullen stabiliseren na 12 weken, althans volgens Google en ervaringsdeskundigen. Mijn omgeving kruist mee de vingers: ik was ooit een aangenaam mens…

Maar naast het feit dat ik een basket case ben, lopen die eerst drie maanden zwangerschap vlotter dan het laatste jaar zwanger worden.
12 weken gaan voorbij zonder veel fysieke klachten en ik hoor dat ik straal als een gemist Belgisch zonnetje.

12 weeks down, 28 to go!

 

 

Tranen op’t toilet

Netflix, niet chill

Na maanden van rust, in hoofd en lichaam, begint in juni 2017 de eerste IVF ronde. In het U.Z. Jette deze keer, blijkbaar het walhalla van de vruchtbaarheidsbehandelingen. Weg aan mezelf denken, de zenuwen laaien even hoog op als tijdens mijn inseminatie rondes.

Maanden deed ik niets dan aan mezelf denken. Innerlijke rust die zich uitte in onrustig gedrag: uitgaan, alcohol drinken en de bijhorende puberale ongeremde houding. En oh ja: rauwkost eten (wat een feest!)!

Enkele bijzonder lange uren na bloedtesten en echo, bevestigt de vriendelijke stem aan het andere eind van mijn GSM dat ik ‘s avonds mijn eerste spuit met hormonen mag zetten. Plots schiet mijn moederinstinct weer in gang en voel ik me terugtrekken in mijn veilige cocon van zetel, Netflix en welgemeende vriendschappen.

Lucky number 7

En daar begint de dolle rit van emoties en zwangerschapssymptomen weer, dit keer lekker aangedikt met de emoties en symptomen van een resem hormonen die ik dagelijks in mijn buik spuit. Als de dames onder jullie denken dat premenstruele stress al erg is, dan hoop ik dat jullie nooit een IVF – ronde moeten doorstaan.

Ik kan huilen bij de domste dingen en voel me even weer een onstabiele puber, dit keer zonder ongeremd gedrag en te veel alcohol.

Na 10 dagen buikspuitjes ga ik voor de eerste pick – up van eitjes het ziekenhuis in, gesteund door een vriendin mij geduldig door zenuwen en roesjes helpt. Needless to say dat pick – up lines aangenamer zijn dan de pick – up van 7 eitjes…

7 eitjes is een goede reactie voor iemand met een lage eicelreserve, zo weten de dokters mij te vertellen.

5 dagen zonder nieuws volgen. Iemand anders ontfermt zich nu over mijn eitjes en het hopelijk goed gezinde zaad. Op dag 5 krijg ik het verlossende telefoontje en spring ik in mijn auto naar Jette.

Het geloof in mijn zachte landing wordt versterkt door een enthousiaste laborante die mij meedeelt dat er 5 eitjes bevrucht werden en 3 overbleven, waarvan een prachtexemplaar wordt terug geplaatst. Ik begin al te schitteren (en symptomen te voelen)!

W.C. wenen

De komende weken drukken mijn knieën zich iets steviger samen, net zoals mijn duimen.
Maar dit keer, in tegenstelling tot de vorige keren, is er iets dat voelt als de wind in de rug bij een fietstocht bergop… Ik geloof er helemaal in, stiekem en stil, zonder het te delen.

10 dagen verder hou ik het niet meer uit en doe ik toch zelf een test.

Ik verander op slag in een extatisch huilend klein meisje, alleen op haar W.C. met de bevestiging van haar grootste geluk in twee roze streepjes: ik ben zwanger!