asddddddddddddddddddddddddddddddddd December 2017 – Mama cee
 

Op is op!

Inseminatie 6 werd een formaliteit. Ik had nog een kwakje zaad en dat moest op. Beetje zoals de spaghettisaus in je diepvries: niet echt zin in, maar weggooien is zonde.

Zoals te verwachten was, of zoals mijn geest mijn lichaam oplegde, mislukte ook die laatste inseminatie.

Tijd voor wat quality time met mezelf!

Nu ik het toch allemaal had losgelaten (yeah right), gedroeg ik me weer even als een rebelse tiener. Op stap gaan, af en toe te veel drinken en alleen maar aan mezelf denken.

 

Ik nam een pauze van enkele maanden voordat ik naar het U.Z. Jette ging om de reis verder te zetten met I.V.F. of in vitro fertilisatie.

En net toen angst mijn lichaam en geest begon in te palmen en ik helemaal twijfelde aan mijn kinderwens, begon mijn biologische klok te bonzen als de Big Ben.

Want in Jette ontdekten ze dat ik een verlaagde AMH – waarde had. Euhm? Wel, mijn eicelreserve, oftewel de eitjes die ik nog over had om baby’s te produceren, was lager dan die van een +40 vrouw.

Schaarste creëert nood. Wat een keuze was, werd onmiddellijk een must.

 

Tal van nieuwe medische onderzoeken rijker en de helft van mijn bloedvolume armer, begon ik in juni 2017 aan mijn eerste IVF – ronde.

Opnieuw sloot ik mijn ogen en sprong ik in het duister, deze keer vol geloof in een zachte landing.

5

Ik breng Kerst 2016 door bij familie. Tantes lijken ervan overtuigd dat ik zwanger ben, want ik heb een gloed. In 2017 zou ik vast mama worden!

Maar mijn lichaam blijkt nog altijd niet te doen wat het moet doen. Die derde inseminatie poging, waar ik twee weken zwanger bleek, heeft mijn lichaam niet veel geleerd. Opnieuw word ik geconfronteerd met mijn falen. Poging 5 mislukt ook.
De klap is deze keer te zwaar en een paar dagen staan de tranen me in de ogen en rollen ze zelfs over mijn wangen in het midden van een volgeboekt restaurant. Ik ga even niet werken. De positiviteit waarmee ik door het leven zwier, is verdwenen. Plots lijkt het allemaal niet meer zo de moeite.

Het is te zwaar en misschien moet het gewoon niet zo zijn?

Mijn familie en vrienden blijven me een hart onder de riem steken en dat is hartverwarmend, want onmacht heerst ook bij hen. Ik krijg een brief en een postkaart uit onverwachte hoek die me tot tranen toe bewegen, gevuld met de vurigste wens om mijn geluk. Een geweldige vriend en ik gaan rondhangen in Ikea, lachen om de domste dingen. We negeren even de babyafdeling.

Ik ga zelfs op zoek naar een andere toekomst. Hoewel een kind mijn enige “to do” in het leven zou zijn, begin ik te vergoelijken waarom ik er misschien toch geen moet krijgen. Ik zou mijn leven lang vrijwillig coach bij YAR Vlaanderen kunnen zijn. Géén kind zorgt voor meer vrijheid, vrijheid om de wereld af te reizen. Ik kan voor 2 en niet gewoon voor 1 pleegkind zorgen, wat ik altijd al wou doen…

En dan doet “fight or flight” zijn werk. Mijn vechtlust verschijnt langzaam terug ten tonele. Mijn regeneratief vermogen laat me zelden in de steek.

Het is wat het is. Loslaten noemen ze dat.

De mooiste brief van 2016

In 2016 begon ik aan mijn weg naar het B.A.M. worden. Eind 2016 schreef Nele Reymen een nieuwjaarsbrief na een reis die al maanden op weg was. 

De mooiste brief van 2016, misschien wel de mooiste brief ooit. 

 

Cleo,

Denk aan hoe je er als kind reeds van overtuigd was dat je veel wou doen, maar slechts één ding wou worden. Hoe je dat gevoel uiteindelijk kon benoemen als een instinct. Iets wat moet gebeuren om te bestaan, zoals eten en drinken. Een verlangen dat meer eist dan wacht om vervuld worden. Als geen enkele man je pad zou kruisen, zou je alleen moeder worden. Die belofte maakte je aan jezelf. Mannen kruisten nochtans je pad, dat mocht het probleem niet zijn. Maar ergens onderweg gingen zij net zo goed als jij een andere richting uit. Dat ze net daarom niet de juiste waren, zal je steeds meer beseffen. Huil daarom niet om gemiste kansen. Kansen van die aard zijn er vaak simpelweg geen.

Je dacht op je achtentwintigste de stap te zetten, maar toen was je zelf nog een kind. Dan op je dertigste, tot je de liefde voorrang gaf en vasthield aan het sprookje. Op je vijfendertigste ben je enigszins teleurgesteld in die liefde en besef je dat sprookjes slechts bestaan als je ze zelf schrijft. Jij bent de goede fee, de prinses, de kikker en de knappe prins in één, want als moeder ben je alles. Het enige wat je niet bent is Jennifer Lopez die in The Back Up Plan alleenstaande moeder wil worden en onmiddellijk na de inseminatie de man van haar leven tegen het lijf loopt. Al weet je natuurlijk nooit of je plots van een Vlaamse rosse in een latina verandert. Laat zulke verhalen meer een geruststelling dan een schrikbeeld zijn. En stop met die willekeurige rondvragen te doen. De mannen die beweren dat ze het niet zien zitten om er een kind bij te nemen, wil jij er ook niet bij nemen. Wees blij dat er geen ex in het spel zal zijn die je wilt bevechten voor het hoederecht. Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Laat datgene achter wat jou niet meer volgt, ook al doet dat pijn. Weet dat je sowieso verdergegaan bent vanaf het moment dat je beslissing gemaakt was. Toen je tegen de laatste man in je leven zei dat je dit zou doen. En dat het toen pas echt voelde. Omdat je tijdens dat gesprek met hem achterliet wat jullie hadden of zouden kunnen hebben. Ooit, maar misschien ook nooit. Het maakte die beslissing even onomkeerbaar als onafwendbaar. Meer dan op het moment dat je een afspraak bij de gynaecoloog maakte, dat je door een psycholoog als bekwaam beoordeeld moest worden of op een lijst moest aanduiden welke kleur ogen de anonieme vader van je kind bij voorkeur mocht hebben. Onthoud dat gesprek, de momenten waarop je het diepst zat, omdat die je eraan herinneren dat ook zulke momenten voorbij gaan.

Blijf zo naïef als je bij de eerste inseminatie poging was, waar je riep dat je vast supervruchtbaar bent. Ook al vreesde je misschien het tegendeel. Die eerste poging was een test, een soort aftasten en zien wat zou komen. Al snel bleek er een tweede poging nodig te zijn en ondertussen zat je aan de derde keer goede keer. En toen was je eventjes zwanger, maar bleef het niet. Onthoud daarvan dat het werkt. Dat het kan. En tel rustig verder af tot de volgende poging, terwijl je blijft roepen dat je supervruchtbaar bent. Verlies jezelf niet in doemscenario’s, maar ga alles stap voor stap tegemoet. En blijf gerust mensen afsnauwen die zeggen dat je moet loslaten. Dat ze zelf loslaten. Als je drie keer per week bij de gynaecoloog zit valt er niet veel los te laten. Maar bewaar wel een evenwicht, want een week is meer dan drie keer je broek afsteken.

De belangrijkste vraag die je kon stellen en het grootste bezwaar dat je jezelf kon aanpraten, was dat je een egoïstische keuze gemaakt hebt. Want soms dacht je dat een kind enkel iets was wat uit liefde tussen twee mensen geboren wordt. Dat je niet mocht ingrijpen in hoe het leven loopt, ook al nam je geen genoegen met dat leven. Neem daarom genoegen met het feit dat ook jouw kind uit liefde geboren wordt. En dat dat niet meer of minder egoïstisch is dan wanneer twee mensen voor een kind kiezen. En blijf relativeren door te zeggen dat je je even goed had kunnen laten bezwangeren door een onenightstand. Maar dat dus niet hebt gedaan.

Laat het antwoord op al je vragen heel simpel zijn. Of beter nog: stop met jezelf die vragen te stellen. Kan je dit wel aan? Zal je het goed doen? Kan je een kind bieden wat het nodig heeft? Ga je ooit nog verliefd worden? Gaat iemand ooit nog verliefd worden op jou? Moet je niet wachten? Wachten op wie? Ga je heel dik worden? Gaat het lukken? Elke vraag zal vanzelf zijn antwoord vinden, wat speculeren overbodig maakt.

Wens jezelf voor dat nieuwe jaar een baby en hou vast aan die ene vraag die je jezelf echter nooit gesteld hebt: of dit wel de juiste keuze is. Want dat is het. Omdat je meer schrik hebt voor een leven zonder kind dan van een leven met kind.

Nieuwjaarsbrief geschreven door Nele Reymen, gepubliceerd in De Morgen Magazine, december 2016.  

Poging 1

Hartje zomer, terrasjes lopen vol.

Twee vrienden vragen me uit voor een laatste avond sangria in overvloed, want misschien ben ik volgende week zwanger? Goed plan!
Ik trek mijn strakste jurk aan (want hoe lang ga ik dat nog kunnen?) en op mijn hoogste hakken ren ik een aangeschoten avond in. Al snel volgen de eerste beschonken mopjes. Over een slabbetje met “I love Papa” als kraamcadeau en of mijn onbekende Deense donor er niet meer als een trol zal uitzien dan een Viking.

Angstzweet breekt uit. Zo een eerste poging is blijkbaar geen lachertje, ook niet als je een straffe rosse met een grote mond bent.

Een paar dagen later volgt inseminatie poging nummer 1.

Geen kaarslicht, zwoel weer en tapas, maar TL – licht, een ziekenhuisbedje en een vriendelijke vreemde verpleegster. Ik heb mij in  romantischer situaties bevonden met even weinig kleren aan…
Gelukkig duurt dit maar een paar minuutjes.
Een half uur later en ik ben ervan overtuigd dat ik zwanger ben. Voel ik iets bewegen? Zijn mijn borsten al pijnlijk? Ik krijg plots de onweerstaanbare drang mijn appartement op te ruimen: dat moet nestdrang zijn!

Twee helse weken volgen, gevuld met symptomen googelen en als de dood zijn om iets verkeerd te eten of drinken.
Na 14 dagen geeft de bloedtest van het ziekenhuis uitsluitsel: niet zwanger…

Wat is er mis gelopen? Misschien was ik te positief?
Ik neem mijn toevlucht tot wat pessimisme.

Laat mij nu maar gewoon wat mokken en dramatisch in tranen meezingen met Whitney Houston. Op de keukenvloer graag.

Poging 1 is mislukt. Die brede heupen lijken dan toch niet te wijzen op extreme vruchtbaarheid.
Ik moet mijn hoofd even in de rij houden en niet afdwalen naar volledig zelfmedelijden. Want met de gedachten dat mijn lichaam faalt, moet ik de gedachten aan alle andere mislukkingen ook bannen.
Ja het is mislukt, neen het is niet zo dat altijd alles mislukt, dreun ik mezelf duizend maal toe. Dat je van de eerste keer zwanger zou zijn, zou een klein wonder zijn.

Om een eeuwen oud persoonlijk credo nog maar eens duizend maal tegen mezelf te roepen:

Sterk als een os!! En niet zwak als een lam…

En blijf dat maar roepen, ook de volgende keren.